Documentation [Art]ificial Intelligence

Max Gruson,

How we stayed inside and never saw [the snow / the sun / each other]

How we stayed inside and never saw [the snow / the sun / each other] was the shared title Cor Langerak and I used to present a physical exhibition. We each showed our own installation, mine was called Cabinet for AI Curiosities.

Introduction

Wall text accompanying the exhibition. Hover to zoom in.

Cabinet of AI Curiosities

Max Gruson

An “artificial intelligence” is a strange being. A being whose name implies the existence of an opposite phenomenon called “natural stupidity”. But is nature actually that stupid? And are the artificial and the natural as opposing as they may seem?

Just like an animal (and a human, if there’s such a distinction) an artificial intelligence needs to be trained in order to perform the way an external party desires it to. This training has mostly to do with its diet. An AI needs to be properly fed. And not just any type of food: good, nurturing DATA.

The quality of the food is important. Trash in means trash out. So, in order to train an artifical intelligence to perform the intended way, the data needs to be curated by us humans. It needs to be similar in a certain way, and it needs to be multitudinous. If the diet is too diverse or too little, the artificial intelligence will get confused.

All the data an artificial intelligence digests it analyses. Contrary to prewritten procedural tasks, like a recipe for a cake, it tries to figure out the “logic” of the food it’s being fed by itself. In what ways is the data it’s consuming similar? Each time the artificial intelligence chews on this question, it gets a little better at the intended goal: to produce or recognize data that’s similar to what the artificial intelligence is being fed.

Humans like to pretend we create the artificial to serve us, to help us with tedious and difficult tasks. However, in a way, aren’t we serving them just as much? A vacuum cleaner invites us to suck up dust. A smartphone invites us to touch its display. An artificial intelligence invites us to feed it.

An example. A few days ago, I was talking to my friend Henk who’s interning at a research lab. He told me a part of his job is analysing digital images of flypaper. Step one: look for flies stuck to the flypaper. Step two: draw little

selection boxes around the flies. Step three: identify and tag each individual fly. Step four: repeat this for dozens of flies on dozens of flypapers in dozens of images. The goal: automation through artificial intelligence. In other words: feeding all the prepared data to an AI, in order to train it to recognize and identify flies stuck to flypaper on its own. With this no intern will ever have to repeat the excruciating process of manual identification again.

While the result of all this labour might be worth it, it does raise the question of who is serving who? Without the existence of the artificial intelligence, Henk would’ve never been asked to feed it. Maybe the other interns and him would have only been tasked with identifying flies on a need-to-know basis, or maybe the goal of identification wouldn’t even exist.

My point is that the distinction between artificial, natural and human is entirely vague. The only “real” is what philosopher Timothy Morton calls “the symbiotic real”.1 All objects exist within a constant mixing flux. Everything depends on everything. We’re all hybrids. Isn’t that curious?

In this exhibition I want to share my fascination with the exotic nature of artificial intelligence and show my experiments with hybrid forms of being. An ongoing art research process.

1 Morton, Timothy. 2019. “Humankind. Solidarity with Nonhuman People.”

KI-Curiositeitenkabinet

Max Gruson

Een “kunstmatige intelligentie” is een vreemd wezen. Een wezen waarvan de naam het bestaan van een tegenovergesteld fenomeen suggereert genaamd “natuurlijke domheid”. Maar is natuur echt zo dom? En zijn het kunstmatige en het natuurlijke zo tegenovergesteld als het lijkt?

Net als een dier (en mens, als daar überhaupt een onderscheid is) moet een kunstmatige intelligentie getraind worden om zich te gedragen op een gewenste manier. Deze training heeft met name met het dieet te maken. Een KI moet goed gevoerd worden, met niet zomaar eten, nee, enkel voedzame DATA.

De kwaliteit van dit eten is belangrijk. Troep erin betekent troep eruit. Om ervoor te zorgen dat een kunstmatige intelligentie zich op de gewenste manier gedraagt, moet de data zorgvuldig door ons mensen (voor)bereid worden. De data moet gelijkvormig genoeg zijn (op wat voor manier dan ook), en er moet een grote voorraad van zijn. Een kunstmatige intelligentie raakt in de war van een te divers of te kleinschalig dieet.

Alle data die een kunstmatige intelligentie verteert, wordt geanalyseerd. In tegenstelling tot bij vooraf gedefinieerde procedures, zoals een taartrecept, probeert een KI zélf de “logica” van het voedsel te ontdekken. Op welke manier is de opgegeten data gelijkvormig? Elke keer dat een KI een hap neemt en over deze vraag nadenkt, wordt het een beetje beter in de uiteindelijke opdracht: het produceren of herkennen van data die gelijkvormig is aan datgene wat de kunstmatige intelligentie oorspronkelijk gevoerd werd.

Wij mensen pretenderen graag dat we het kunstmatige gecreëerd hebben om ons te dienen, om ons te helpen met eentonige of ingewikkelde klusjes. Echter, dienen wij andersom het kunstmatige niet net zo goed? Een wasmachine nodigt uit tot het wassen van vuile kleren. Een smartphone nodigt uit tot

het aanraken van het scherm. Een kunstmatige intelligentie nodigt uit tot voeren.

Een voorbeeld. Een paar dagen geleden praatte ik met Henk, een vriend van me die stage loopt bij een onderzoekslaboratorium. Hij vertelde me dat een van zijn taken het analyseren van digitale afbeeldingen van vliegenstrips is. Stap één: zoek vliegen die in de val zijn gevlogen. Stap twee: teken kleine selectiekaders om de vliegen. Stap drie: identificeer en label elke afzonderlijke vlieg. Stap vier: herhaal dit voor tientallen vliegen op tientallen plakstrips in tientallen afbeeldingen. Het doel: automatiseren door middel van kunstmatige intelligentie. Oftewel, alle data preparen zodat deze aan de KI gevoerd kan worden, zodat de KI uiteindelijk in staat is om zelfstandig vliegen op vliegenstrips te herkennen. En zo geen enkele stagiair dit geestdodende werk nog hoeft te herhalen.

Alhoewel het einddoel het werk waard lijkt te zijn, roept het de vraag op wie hier werkt voor wie? Als de kunstmatige intelligentie niet had bestaan, had Henk het ook niet hoeven voeren. Misschien zouden hij en andere stagiairs enkel gevraagd worden handmatig een individuele vlieg te identificeren, of misschien zou identificatie überhaupt geen doel zijn.

Het punt dat ik hier probeer te maken is dat het onderscheid tussen het kunstmatige, het natuurlijke en het menselijke volstrekt vaag is. De enige “werkelijkheid” is wat filosoof Timothy Morton de “symbiotische werkelijkheid” noemt.1 Dieren, mensen, dingen bestaan enkel in een constant gemixte wervelstroom. Alles is afhankelijk van alles. We zijn allemaal hybride. Curieus, niet?

In deze tentoonstelling wil ik mijn fascinatie voor het exotische karakter van kunstmatige intelligentie delen en laat ik mijn experimenten met hybride vormen van zijn zien. Een doorlopend kunstonderzoek.

1 Morton, Timothy. 2019. “Humankind. Solidarity with Nonhuman People.”

Birdcage

Photo by Cecilia Thoden van Velzen
Photo by Max Gruson
Example of the AI image output

Diptych

Photo by Max Gruson
Photo by Cecilia Thoden van Velzen
Example of the AI image output
Example of the AI image output
Example of the AI image output
Example of the AI image output

Triptych

Photo by Cecilia Thoden van Velzen
Photo by Max Gruson
3D render "Ike the Fat Cherub / Icarus Maximus"
3D render of swarming/flocking behaviour

Code notebook

The main part of each artwork consists of the output of AIs. All the code I used to generate this output I collected in a notebook.

Photo by Max Gruson
Photo by Max Gruson
Example pages

Audience reactions

I left a guest book near the entrance. These are things visitors wrote down.

Sources

These were the media that resonated most with me during my research. Some are directly related to the final presentation, some were thoughts floating by.